Johan

HEESCH - Natuurlijk moest de avond beginnen met Visions Of Johanna, de Dylan-compositie waarvan Jacob de Greeuw de titel in het begin van de jaren negentig als bandnaam besloot te gebruiken.

De Greeuw speelde en zong er een paar coupletten van, in zijn eentje op het podium van theater De Pas in het Brabantse Heesch. De vier muzikanten met wie hij nu Johan vormt, stonden aan de zijkant van het toneel naar hem te luisteren, alvorens hun plaatsen rondom hem in te nemen.

Heel even alle ogen op Jacob, dat was een mooi gezicht, want het koperen jubileum van Johan (de naam waaronder Visions Of Johanna in 1996 ‘doorstartte’, met een knipoog naar Johan Cruijff) is vooral het jubileum van De Greeuw, frontman en tevens enig overgebleven bandlid van het eerste uur.

12.5 Years, 3 Albums, 36 Songs is de titel van de verzamelbox en ook het thema van de begeleidende theatertournee, die in de relatieve luwte van Heesch begon, vanavond in Leiden echt losbarst en vervolgens tot in april doorloopt. Een geen gelultitel, want de liedjes vertellen zelf het verhaal: van een jongen uit Hoorn die het niet altijd makkelijk had met zichzelf, maar een oeuvre van ongehoorde schoonheid bijeenschreef.

Na Visions Of Johanna kwamen ze in chronologische volgorde voorbij, onderbroken door een pauze: van Swing (1996), via Day Is Done en Tumble And Fall (2001) naar Oceans (2006) en (als toegift) een voorproefje van het vierde album 4, dat begin mei zal verschijnen. Stuk voor stuk liedjes van haast pijnlijke perfectie.

Johan voerde ze voor de gelegenheid, soms nog wat onwennig, in sterk afwijkende arrangementen uit: veelal akoestisch, soms naadloos overgaand in een volgend liedje, nu eens met een onderstroom van elektronica, dan weer met een stevige gitaarsolo van Maarten Kooijman.

Samen vormden ze een autobiografie in muziek. Daar hoefden geen anekdotes bij. De Greeuw meldde eigenlijk alleen op welke albums de huidige bandleden ten tonele verschenen: Kooijman en bassist Diets Dijkstra op Pergola (2001), drummer Jeroen Kleijn op THX JHN (2006). Toetsenist Matthijs van Duijvenbode, de ‘nieuwste aanwinst’, was vrijwel meteen nadrukkelijk aanwezig.

Een enkele keer (het refrein van Everybody Knows) was er heimwee naar de energieke schreeuw van het origineel, maar verder leidde de sobere setting van dit prettig compacte programma tot het besef dat je misschien wel de sterkste liedjescatalogus uit vijftig jaar Nederlandse popmuziek aan je voorbij hoorde trekken. De bloemen waarmee je al zo vaak uiting had willen geven aan je dankbaarheid, zal Johan de komende maanden na elke voorstelling toegestopt krijgen. Zo gaat dat in het theater.