Johan

Vierde cd past naadloos bij het oeuvre tot nu toe. De teller staat nu op 46 sublieme popliedjes van een van Nederlandse lekkerste bandjes.
door Theo Hakkert
Genoemd naar een Bob Dylan-liedje en gespecialiseerd in liedjes in de traditie van Beatles, dat is Johan.
De band van Jacob (voorheen Jacco) de Greeuw heeft keruig op de beloofde dag, 4 mei, het vierde album af. Het draagt de eenvoudige titel 4. De vorige uitgave was een box met het werk tot dan toe, bestaande uit 36 liedjes. Met deze tien is het totaal 46. Doet denken aan hoe Mozart’s werken worden geteld. Geen gekke vergelijking, want alles aan Johan is klassiek. Popsongs zoals ze een halve eeuw moeten worden geschreven en gespeeld. Met melodieën en refreinen. Met intro’s en solo’s.
Toch moeten we niet in de vergelijking met Beatles blijven hangen. Ik vind dat op deze nieuwe plaat qua geluid meer dan ooit het accent ligt op een latere periode in de Engelse pop, namelijk die van eind jaren zeventig, toen de punk was uitgeraasd en zelfs de scherpste kant van new wave er af was. De tijd van Teardrop Explodes en het Schotse Orange Juice.
Johan sprankelt als vanouds. Brede gitaren, melodieën zo zoet alsof je voortanden even aan marsepein raken en mooie samenzang. De plaat eindigt met een liedje van liefst 6.19 minuten. Van De Greeuw zelf (er staan ook twee songs op Maarten Kooijman en een van Diets Dijkstra). Het ontvouwt zich als een zwevende passiebloem.
Mooi.