OOR
Havana
Kindamuzik
3Voor12
Nieuwe Revu
Platomania
De Volkskrant
Dagblad van het Noorden
Het Parool
BN/De Stem
File Under
Fok
Musicfrom
NLpop.blog.nl
Havana
Music Maker
De Jonge Journalist
Möring
Wereldomroep
Alkmaars Nieuwsblad
8Weekly
Vrouw.nl
Noordhollands Dagblad

De Volkskrant, 18-05-2006

Met minder dan perfecte popliedjes neemt zanger/gitarist Jacco de Greeuw van Johan geen genoegen. Je moet er even op wachten, vijf jaar, maar dan komt er ook een plaat waar je jaren mee voort kan. De Greeuw flikte het vijf jaar geleden toen Pergola het in 1996 uitgebrachte debuut in zeggingskracht overtrof, en nu ligt er THX JHN, een album dat in alle opzichten de beide voorgangers overtreft.

De referenties zijn opnieuw de klassieke gitaarpop-platen van de Beatles tot R.H.M.. Zie daar maar wal aan toe te voegen, zelfs R.E.M. heeft al een paar decennia moeite het eigen topniveau van eind jaren tachtig te benaderen. Toch stijgt Johan op THX JHN niet alleen boven zichzelf uit, maar boven de meeste gitaarbands.

Ze klinken even achteloos als dwingend, sprankelend en loch melancholisch zoals we dat van hun gewend zijn. De extra dimensie is dat Johan meer dan voorheen een echte band is. Kon je Pergola nog beschouwen als De Grccuws soloprojecl, op THX JHN is de chemie die grote bands kenmerkt bijna tastbaar. Gitarist Maarten Kooijman vervult hier de rol van een Johnny Marr of Peter Buck door onder de melodielijnen telkens weer verrassende gitaarpartijen te leggen, die de liedjes een extra dimensie geven. Drummer Jeroen Klcijn roffelt als een nazaat van Keith Moon She's Got A Way With Men naar grote hoogten, en bassist Diets Dijkstra houdt met zijn soepele spel de boel bij elkaar. Ieder liedje is raak. De Nederlandse gitaarpop heeft een nieuw ijkpunt, met THX JHN kunnen we zo vijf jaar voort. (*****)

Gijsbert Kamer

(top)

OOR, 10-05-2006

Eigenlijk is ‘t maar goed dat Johan – of moeten we zeggen: zanger/gitarist/songschrijver Jacco de Greeuw? – weinig anders kan dan tijdloze popliedjes maken.
Behalve dat het, om het eens eufemistisch te brengen, de houdbaarheid van het songmateriaal ten goede komt (waardoor je dus probleemloos wegkomt met één album per vijf jaar), schept het ook geen valse verwachtingen. Bij Johan weet je wat je krijgt. En dat is zelden minder dan briljant. Is ‘t weer zover? Yep. Met THX JHN denderen De Greeuw en zijn mannen – gitarist Maarten Kooijman, bassist Diets Dijkstra en Excelsiors huisdrummer Jeroen Kleijn – opnieuw met speels gemak, of nee, met achteloze superioriteit over vrijwel elk bandje heen dat vandaag de dag pretendeert well-crafted pop te fabriceren. Johan regeert, laten we dat niet vergeten, zelfs al kwam THX JHN net zo moeizaam en traag tot stand als het voorgaande meesterwerk (Pergola uit 2001) en moest de met depressies worstelende De Greeuw andermaal door diepe dalen om aan zijn eigen, torenhoge standaard te kunnen voldoen. And it shows: de meeste teksten op THX JHN (een wonderlijke titel, die klinkt als een afscheid) verraden vertwijfeling, afzondering en een hang naar ‘vroeger, toen alles beter was.’ Maar een treurige plaat is het nergens. En onbewolkte liefdesliedjes staan er ook gewoon op. Zoals gezegd, heel veel progressie ten opzichte van Pergola of zelfs het titelloze debuut uit 1996 biedt THX JHN niet. De elf songs zigzaggen qua geluid, melodie en structuur weer smaakvol tussen R.E.M., Byrds, Beatles, Posies, Guided By Voices en Crowded House (nee, je ontkomt écht niet aan die referenties), zitten in no-time voorgoed in je achterhoofd verankerd – She’s Got Away With Men als eerste – en doen je voor de rest alleen maar van pure opwinding en bewondering naar adem happen. Eerder dit jaar gebruikte een collega in deze rubriek, niet toevallig naar aanleiding van een andere Excelsior-release, de slotzin ‘ik moet nog zien of er in 2006 een mooiere cd in Nederland gemaakt zal worden.’ En kijk nu toch eens.

Erik van den Berg

(top)

Havana, 17-05-2006

Met Johan langs de afgrond

Op zaterdag stond de glimlachende eigenares van dit huis in Colorado op de Welcome-mat. ‘You’ve got some mail!’ zei ze en overhandigde me een envelopje van niks (van mijn zaakwaarneemster in Nederland hoor ik ondertussen dat ze elke twee, drie weken een krat vol post voor me door- en wegwerkt....heerlijk systeem, zo). Een envelopje van niks, maar wat was ik blij toen ik een kartonnen hoesje aantrof, met slechts deze opdruk: THX JHN. Juist...thx jhn, ofwel, de nieuwe Johan. Een plaat waar jaren over gedaan lijkt, een plaat waar ik zeker de afgelopen drie, vier maanden – sinds ik vernam dat ie er nu echt zeker aan zat te komen – op gewacht heb. Pergola, de vorige plaat, is naar mijn soms-bescheiden mening de beste Nederlandse popplaat ooit, ze speelden wel eens live bij Leuk is Anders en Spijkers met Koppen – van die momenten dat je als presentator de mooist denkbare baan en plek hebt – en sloten ooit een aflevering van mijn tv-programma ‘Later wordt het leuk’ af, om precies vijf minuten voor middernacht, met Day is done. Ik draaide de nieuwe liedjes al twee keer op de hightech-huiskamer installatie, maar vandaag, zondag, kwamen ze pas echt helemaal binnen. We reden vanuit Canon City, waar we een volstrekt uitgestorven stadje hadden getroffen – tuurlijk, tweede zondag van mei, het Blossomfestival! – over een doorgaande maar heel erg onverharde weg, bocht na bocht na bocht, kuilen en rode stof, links een bergwand, rechts bijna continu een afgrond, zon schaduw zon, wat dorre bomen hier en daar, en steeds weer twijfelen tussen doodsangst en genieten van alle doorkijkjes en uitzichten. En Johan zong me toe. Oke, Oceans, een pracht-lied van verlangen, heeft weinig van doen met afgronden en bergwanden, maar als je voor haar over de zeebodem wil kruipen is zo’n steenslag-bergweg ook nog wel te doen. Denk ik. Zoals ik denk dat THX gaat over verlangen, over liefde en verloren liefde, over die ene persoon nodig hebben, over het leven kortom. En hoe het komt weet ik niet precies, maar de liedjes komen hard binnen, soms zo hard dat ik niet weet of ik wil dat het liedje stopt, om me niet langer te ontroeren, of juist dat het nooit meer ophoudt, zo mooi...

Als ik de recensie voor de Uncut of de Rolling Stone zou mogen schrijven zou ik de woorden ‘achingly beautiful’’ gebruiken, soms zijn de vocalen, de woorden, de klanken zo mooi dat het me pijn doet. Overdreven? Ik dacht het niet. 50 Minuten lang hoorde ik weer eens hoe mooi popmuziek kan zijn, en hoe veel je in liedjes kan zeggen. En bereikten we uiteindelijk ook nog iets van asfalt, in de avondzon. You know this day won’t last forever, get on with life, she said. Thx, Jhn!

Dolf Jansen

(top)

Kindamuzik, 15-05-2006

Ondergetekende zag Johan voor het eerst optreden in 1997, nadat de band een jaar daarvoor was gedebuteerd met zijn titelloze eersteling. Het is inmiddels tien jaar later en THX JHN is pas Johans derde plaat. Fans van het eerste uur zijn inmiddels volwassen en vooor sommigen van hen is de band jeugdsentiment geworden. Het kan geen kwaad om even op het verstrijken van de tijd te wijzen, dan zie je de dingen in perspectief. Hoe vaak kom je nog een band tegen die vijf jaar over het maken een plaat durft te doen en daar bovendien tot twee keer toe glorieus mee weg komt? Tegenwoordig tel je pas mee als je minstens één plaat per jaar aflevert en met kerst een dvd op de markt brengt. Johan maakte in tien jaar tijd slechts drie albums en doet het zonder dvd’s met kerst. Wel is het zo dat al deze albums van een tijdloze schoonheid zijn waar het gros van al die hippe bandjes strontjaloers op kan zijn. Niet dat THX JHN zo enorm verschilt met voorgaand werk. Het is juist de consistentie van het hoge muzikale niveau en het begenadigde songschrijverstalent van Jacco de Greeuw die wederom in het oog springen. Onverminderd indrukwekkend is de krachtige en toch zo subtiele pop die Johan maakt. De single 'Oceans' is hier een uitstekend voorbeeld van. Het is zo'n gedreven en melodieus gitaarpopliedje dat je direct meefluit. Met achteloos lijkend gemak speelt Johan een hele plaat vol met nummers die zowel tijdloos en als instant meezingbaar zijn. Het is ambachtelijk opgebouwde gitaarpop waar we zoals altijd invloeden van The Beatles, The Byrds en R.E.M. in terughoren. Hoe opvallend is het eigenlijk dat de door depressies geteisterde De Greeuw een bijna opgewekt klinkend album bij elkaar schrijft. Natuurlijk, bij een nadere bestudering van de teksten lees je daarin wel een weerslag van de doorstane ellende, maar het zijn de prachtige, zonnige melodieën die deze plaat een energiek en opgeruimd karakter geven. Dit is een album dat per draaibeurt aan kracht en overtuiging wint. THX JHN is een exceptioneel goede popplaat van een band om te koesteren.

Bart Breman

(top)

3Voor12, 16-05-2006

Johan is één van de vijf bands die tien jaar terug voor Ferry Roseboom en Frans Hagenaars de belangrijkste reden waren om een eigen labeltje te beginnen. Dat label werd Excelsior en het debuutalbum van Johan -gewoon 'Johan'- was direct de knaller waar je als beginnende ondernemer en kersverse band alleen van kunt dromen. Het album werd de lucht in geschreven en de verkopen bleven niet achter. De band tourde zich vervolgens suf door Nederland, wat uiteindelijk zijn tol eiste. Twee leden stappen op en het duurt vijf jaar voordat opvolger Pergola verschijnt. Alweer een hit. En nu, na alweer vijf jaar is daar de derde: THX JHN. De cd is deze week Disque Pop De La Semaine.

Alles lijkt Hollands aan Johan: de bandnaam, de bandleden zelf en het imago dat rond het kwartet hangt. Wie zet er nu een tuinkabouter met luxaflex op zijn cd-hoesje en noemt het album vervolgens Pergola, naar de straat waar zanger, gitarist (en eigenlijk 'Johan zelf') Jacco de Greeuw in Hoorn toentertijd woonde? Hij verklapte zelfs het huisnummer in het liedje met diezelfde titel. Dat kan alleen in het Holland van Johan. Opvallend is dat de muziek die De Greeuw schrijft werkelijk nergens wortels in de Hollandse kleigrond lijkt te hebben. Ooit begon de band, toen onder de naam Visions Of Johanna, als een gitaarband die ogen en oren op Engeland had gericht: veel new wave invloeden met dreigende trommels en breed uitwaaierende gitaren. Maar al snel kwam 'het liedje' voorop te staan. Sterker nog: de 'hit' kwam voorop te staan. En of je daar nu een druilerige dag in een verpauperde Britse badplaats in hoort of een autorit op een Amerikaanse interstate, het mag allemaal. Als het liedje maar goed is. En De Greeuw lijkt in ieder refrein, nu ook weer op THX JHN te zeggen: toe maar, zing maar mee.

Sinds de release van voorganger Pergola heeft De Greeuw het Noord-Hollandse Hoorn verruild voor Amsterdam. Dat lijkt hem een stuk vrolijker -De Greeuw wordt nogal eens geplaagd door depressies- gemaakt te hebben. De liedjes op THX JHN klinken namelijk stuk voor stuk luchtiger dan het werk op Pergola. De tekstuele en muzikale zwaarmoedigheid van dat album zijn ver te zoeken op THX JHN en ook de productionele 'grote kanonnen' die op Pergola nog wel te horen waren, zijn Studio Sound Enterprise van Frans Hagenaars ditmaal niet ingekomen. Nummers als Coming In From The Cold en de eerste single van het album Oceans klinken degelijk en eenvoudig en hadden zelfs op het debuut van tien jaar terug kunnen staan. She's Got A Way With Men is een tijdloze popsong en het meest up-tempo nummer van THX JHN. Eenzaamheid en gevonden liefdes vormen de rode draad op het album. Of De Greeuw met zes snaren en een fuzzpedaal afrekent met zijn verleden. Op When I'm On My Own voert de piano in het intro de boventoon maar die maakt snel plaats voor zijn vertrouwde slaggitaar. Die luidt ook afsluiter You Know in. En eigenlijk hebben we dan nog geen slecht nummer voorbij horen komen.

Songschrijver De Greeuw beheerst als één van de weinigen in Nederland de kwaliteit om tijdloze muziek te componeren. Namen van klassieke, soms zelfs bijna Arbeidsvitamineachtige, popliedjes schieten onophoudelijk door je hoofd tijdens het draaien van de cd. Is het Ultravox, Procul Harum, Kansas of The Housemartins? Nee, het is Johan. Zelf typisch Johan. De Greeuw houdt met zijn aangename stem de top 11 van de hitparade in zijn eentje bijeen. Van welk jaar die hitparade is, maakt niet uit. THX JHN zou net zo goed van dertig jaar terug kunnen zijn als van twintig jaar vanaf nu. Het enige dat mist zijn de ouderwetse Veronica jingles.

(top)

Nieuwe Revu, 17-05-2006

Verbeten, gelaten, weemoedig, hoopvol: de stem van Jacco de Greeuw is de spiegel van zijn ziel. De derde plaat van Johan in tien jaar, tevens de derde wederopstanding van zijn band, is gevuld met elf tijdloze rockliedjes die onder meer aan Beatles en Posies refereren. Het gitaargeluid is soms te schel, en op driekwart zakt het wat in, maar daar staan uiterst sterke liedjes als het wanhopige Oceans en de cynische afzeiker Reader Takes a Stand tegenover. Geduld wordt beloond bij De Greeuw, maar volgende keer graag ook wat langer nadenken over de albumtitel. (****)

Guuz Hoogaerts

(top)

Platomania, 30-04-2006

Kijk, elk nadeel heb ze voordeel. Dus een band als Johan, wie maar eens in de vijf jaar een plaat uitbrengt, heb dus veel tijd om over de nummers te doen, da’s logisch. Zonder gekheid; na het succes van Johans fraaie debuutplaat ging zanger Jacob (toen nog Jacco) de Greeuw door een diep dal om er vijf jaar later met een fantastische plaat, Pergola genaamd, uit te komen. Die geschiedenis heeft zich min of meer herhaald. We zijn weer vijf jaar verder, de Greeuw heeft het niet bepaald makkelijk gehad, maar Johan komt wel weer met een plaat die er niet om liegt. Anders dan Pergola, dat de luisteraar met superpakkende nummers meteen bij de keel greep, heeft THX JHN een paar luisterbeurten nodig voordat de songs blijven hangen. Maar dan gaan ze ook niet meer uit je hoofd. Het recept is eigenlijk niet veranderd: melancholieke pop met een ruw randje met stevige wortels in een paar grote B’s van de popcanon: Byrds, Beach Boys, Big Star. Dit alles wederom glashelder op de plaat gezet door Excelsior-huisproducer Frans Hagenaars. Waarmee Johan zich bij deze vestigt als de Nederlande tegenhanger van de Teenage Fanclub. Drie platen, alledrie top. Goed, ze hebben er tien jaar over gedaan, dus zullen we dat cliche over kwaliteit en kwantiteit er maar weer eens bij halen? (****)

Louk Vanderschuren

(top)

Dagblad van het Noorden, 19-05-2006

Eén nieuw liedje per halfjaar, dat is de magere score van de Nederlandse band Johan. Tussen het titelloze debuut uit 1996 en opvolger Pergola zaten vijf lange jaren. Ook Thx Jhn liet een half decennium op zich wachten. De cd is - op het eerste gehoor - minder toegankelijk dan Pergola, maar na enkele draaibeurten zal menig luisteraar zijn mening moeten bijslijpen. Opener Coming In From The Cold is een klassieker in de dop, het stevige She's Got A Way With Men behoort tot het beste wat de band - die wederom een aantal bezettingswisselingen onderging - tot nu heeft gepresteerd. Met zijn melancholieke gitaarpop speelt Johan zich moeiteloos terug in de top van de Nederlandse muziek-eredivisie. De Europese Champions League lonkt (mg). (****)

(top)

Het Parool, 23-05-2006

De foto's van de acht fans in het cd-boekje van THX JHN, het nieuwe album van Excelsior-vlaggenschip Johan, kun je moeiteloos afdrukken in een geïllustreerd woordenboek. Lemma: hondstrouw. Neil uit Londen bijvoorbeeld die bedankt voor de nieuwe plaat 'omdat ik de vorige de afgelopen vijf jaar zo vaak heb gedraaid dat ik 'm bijna begon te haten'. Of Marta Tura, die verlegen glimlachende Argentijnse op de cover , die ooit dik elfduizend kilometer aflegde om bij een Johan-concert te zijn. Geduld moet je ook hebben bij Jacco de Greeuw en zijn mannen. Na hun overweldigende debuut duurde het vijf jaar voor ze met Pergola op de proppen kwamen, en THX JHN deed net zo lang op zich wachten. Maar, zoals de Oudhollandse wijsheid zegt: dan heb je ook wat! In de categorie 'gepolijste gitaarpopliedjes' is in Nederland geen beter album verschenen sinds het opbreken van Daryll Ann of, nou ja, Pergola. De referentiepunten zijn hetzelfde gebleven: The Byrds, R.E.M., Procul Harum, The Smiths en een heleboel Beatles. Maar Johan klonk nog nooit zo aanstekelijk. Van elk van de elf liedjes krijg je zomerse energie, elk refreintje schreeuwt erom meegezongen te worden en gitarist Maarten Kooijman speelt een onnadrukkelijke glansrol. Hoogtepunten? Ach, eigenlijk is het gewoon een elftal prijsnummers; Johan is alvast wereldkampioen. (**** 1/2)

Dirk-Jan Arensman

(top)

BN/De Stem, 23-05-2006

Het lijkt zo simpel: je pakt een pen en een gitaar, put herinneringen op uit je geheugen, schrijft een tekst over (verloren) liefde, afscheid nemen, opnieuw beginnen, teruggeworpen worden op jezelf en je bedenkt daar een melodie, een paar coupletten, een bruggetje en een refrein bij. En klaar is Jacco! Zo zou de uitdrukking feitelijk moeten luiden, want ik ken geen enkele Nederlandse songschrijver bij wie het allemaal zo logisch, zo gemakkelijk in het gehoor liggend en toch zo briljant klinkt als bij Jacco de Greeuw, zanger en songschrijver van de popgroep Johan. Zijn wederom qua bezetting gewijzigde groep klinkt opnieuw perfect en het eerste slechte nummer moet hij nog altijd schrijven. Het is dat De Greeuw er slechts een tiental schrijft in vijf jaar tijd. Die neemt hij dan wel gelijk op, zodat er nu gelukkig onder de naam ‘THX JHN’ weer een nieuwe cd van Johan is. De derde in tien jaar. Steeds vijf jaar en een hevige persoonlijke depressie ertussen. Maar dat levert wel liedjes op die zijn weerga niet kennen. Ze lijken ietsje minder zweverig dan die op ‘Pergola’ uit 2001, directer, soms een beetje steviger. Al blijft het een feit dat ‘Out Of Reach’, als het van R.E.M. was geweest, ook op de laatste vijf albums van die band het beste nummer geweest was. Hier moet het in die kwalificatie het nog afleggen tegen ‘Walking Away’, ‘Oceans’ en ‘Reader Takes A Start’. Nee, daar staat de knallende wereldhit ‘She's Got A Way With Men’ nog niet eens bij. Wereldplaat. Bedankt Johan!

Willem Jongeneelen

(top)

File Under, 22-05-2006

Beste Johan, Is het alweer zo'n 5 jaar geleden? Zal het dan toch waar zijn dat de jaren steeds sneller voorbij lijken te gaan naarmate je ouder wordt? Het is fijn om weer eens wat van je te horen. Liever een sporadisch maar waardevol contact dan de deur bij elkaar platlopen om uiteindelijk elkander niks meer te vertellen hebben. Ik had je dit de vorige keer al willen zeggen, maar om de een of andere reden kwam dat er nooit van. Want hoewel ik er om bekend sta niet echt hang naar vroeger te hebben, weet jij toch altijd weer een gevoel van nostalgie bij me op te roepen. Dat gevoel van bij de platenzaak aan de luisterbar zitten met een zorgvuldig uitgekozen stapeltje plaatjes. Een daarvan zou ik uiteindelijk ruilen voor het bijeen gespaarde geld dat ongeduldig in mijn portemonnee wachtte om te worden gespendeerd. Misschien werd het R.E.M. of The Posies. Wie weet zelfs een oudje van The Byrds of The Beatles. En vervolgens wekenlang niets anders draaien dan die ene plaat en daarvan intens gelukkig worden. Eentje die geen minuut te lang was, gevuld met een stuk of elf gitaarpoppareltjes die na beluistering niet meer uit je hoofd weg te branden zijn. Even bestond de wereld alleen nog maar uit die ene plaat. Verliefd was ik. En nu zit ik hier achter m'n toetsenbord. Een ik-weet-niet-hoeveel-gieg aan harde schijf vol muziek. Voorlopig bestaat mijn wereld echter alleen nog maar uit dit ene plaatje. Intens gelukkig.

(top)

Fok, 23-05-2006

Wat betreft 'trendzettend': vijf jaar geleden baarde het Noordhollandse Johan opzien door een tuinkabouter een prominente plaats in haar clips te geven. Het duurde even, maar sinds een paar jaar zien we het resultaat om ons heen; of ben ik de enige die de opmerkelijke opmars van tuinkabouters in de Nederlandse samenleving bemerkt heeft? Tuinkabouters zijn 'hot'. Je ziet ze overal. Designtuinkabouters. Jan des Bouvries blijkt zelf een tuinkabouter te zijn. Mensen punniken jasjes voor ze. Er zijn tuinkabouterverwenweekenden. Notarissen hebben de eerste tuinkabouters in testamenten moeten vermelden. Columnisten schrijven over kaboutertherapie. Ergo: tuinkabouters zijn niet meer weg te denken uit onze maatschappij. [cynicalmode]Thanks, Johan[/cynicalmode].

Als er na jaren stilte weer een nieuwe cd van Johan uitgebracht wordt, getiteld THX JHN, dan ben ik natuurlijk razend nieuwsgierig. Wie weet welke trend Johan nu weer voor ons in petto heeft. Nog een rage van kabouterproporties, en ik ga emigreren.

Het is alweer tien jaar geleden toen hun titelloze debuut uitkwam. Vijf jaar daarna kwam Pergola uit, en wederom na vijf jaar is het nu tijd voor THX JHN. Dat levert dus drie albums in tien jaar tijd op. Ze nemen er hun tijd voor, en wat geeft dat, als het een mooi album het resultaat is?

THX JHN was ook het motto waarmee Marta Tura (25) vanuit Antofagasta de la Sierra in Noord-Argentinië onlangs naar Utrecht afreisde om een besloten optreden van haar favoriete band bij te wonen. Haar trip werd vastgelegd en resulteerde in een opzienbarende video van Oceans, de eerste single van THX JHN.

Een andere bijzonderheid is dat dit album ook verkrijgbaar is in twee versies: één cd in een 'gewone' verpakking en één cd in een grote kartonnen uitklaphoes, waarbij de koper er een vinylversie van het album bij krijgt. Tevens krijgen de eerste kopers van compact disc én langspeelplaat een bonus in de vorm van Everything after all, de 'Best of Excelsior' waarmee het label op 4 juni z'n tweede lustrum (in Tivoli, Utrecht) luister bijzet.

Genoeg geluld over de randverschijnselen. Verwacht op THX JHN niets verrassend. Tenminste niet als je de voorafgaande albums van Johan kent. Helaas zitten ze bij mij in verhuisdozen, maar ik zou dit THX JHN tussen beide voorafgaande albums in plaatsen. Sprankelend als het titelloze debuut, maar minder hoekig, verfijnder. Meer liedjes, in die zin is het meer zoals Pergola dus. Minus de tuinkabouters.

Mijn tik met Johan is de slaggitaar. Enige uitleg is op zijn plaats: ik zou een Johan-cd in de beste karaokestijl willen hebben. Waarbij ik alles kan wegdraaien, en alleen de slaggitaar en de zang overhoud. Ik noem dat de fragiliteitstest. Alleen de goede liedjes blijven over. Johan scoort vrij hoog. Wilco, Frank Black en Daryll-Ann scoren overigens doorgaans het hoogst. Denk bij THX JHN eens alles weg, en concentreer je op de magische slaggitaar. Bijvoorbeeld bij mijn favorieten op dit album: Oceans, het trieste haperende drafje op Walking Away, Tonight, kabelend When I'm On My Own, het aanstekelijke Any Other Guy (gitaarvegen geleend van de eerste albums), de intro van Out Of Reach. Waarmee ik pakweg twee derde van het album als favoriet benoem, ik weet het...

Heel erg opbeurend zijn de teksten niet. Eigenlijk vormt dat een mooi contrast met de frisse opgewekte kleur van de muziek, zelfs in Tonight:
I remember isolation,
I remember everything....
I was lost, 'till you came my way
Nothing matters since that day
Hoe goed De Greeuw ook zijn best doet, een zwart randje blijft er altijd aan hangen. Ergens aan het eind van het liedje verwacht ik dat het meisje hem dan ook de rug toekeert. Maar ken je dat, als het de hele donkere dag regent, maar je jezelf erop betrapt dat je gehypnotiseerd wordt door het vrolijke tikken van de regendruppels op de veranda? Dat is de sfeer van dit album.

Als ik moet kiezen, vind ik Oceans en Any Other Guy de fijnste nummers. Any Other Guy heeft net die extra schreeuwfactor. Het is dat mijn vriendin het niet begrijpt, en bovendien gehoorgestuurde nachtmerries krijgt, als ik onder douche krijs op mijn a-tonale wijze: AAaaaany Ooooother Guuuuuy...., maar anders....
Oceans doet me staren uit het raam van de trein, de wijde polder in. Ik kan het niet anders zeggen.

THX JHN is een plaat die misschien niet iedereen direct op het eerste gehoor zal bekoren. Het is in eerste instantie een leuk plaatje, en niet meer dan dat. Die je nog eens draait. En nog eens. En nog eens. Je komt telkens een stukje dichter bij 'thuis'. THX JHN zuigt je erin. Geen giga uitschieters, gewoon een fijne licht melancholische gitaarplaat met mooie liedjes voor de einder.

Maar wat is nu de nieuwe trend? Johan maakt om de vijf jaar een mooie cd, en trekt zich voor de rest niets aan van de gekke wereld. Lijkt me een prima idee, ik kijk alweer uit naar over vijf jaar.

Enne.... oh ja: graag gedaan, Johan! Label: Excelsior (****)

(top)

Musicfrom, 26-05-2006

Waarschijnlijk is het een moeilijke keuze voor Johan geweest om de eerste single uit te kiezen van het nieuwe album 'THX JHN', maar 'She's Got A Way With Men' wordt grijs gedraaid op de radio, dus het was een goede zet om voor dit nummer te kiezen. Nu we de gehele cd kennen blijkt dat het onmogelijk was om een slechte keuze te maken. Elk nummer is in potentie een grote radiohit.

Er zijn bands die het presteren om elk jaar een redelijk goed album uit te brengen. Dat is knap. Zulke groepen touren vaak en veel door het Nederlandse clubcircuit en hebben een behoorlijke staat van dienst in de vaderlandse muziekwereld. Johan is niet zo'n band. De groep rondom Jacco de Greeuw is een band die eens in de vier á vijf jaar een album uitbrengt, vervolgens een klein poosje tourt en dan weer voor enkele jaren in de anonimiteit verdwijnt. Het werkt kennelijk voor Johan, gezien de illustere staat van dienst die toch werd opgebouwd in de loop der jaren. Dat kwam natuurlijk mede doordat het album 'Pergola' een klassieker werd in de Nederpopgeschiedenis.

Muzzy kan zich niets anders voorstellen dan dat het met de nieuwe langspeler 'THX JHN' ook die kant op zal gaan. Sterker nog 'THX JHN' is zelfs nog veel sterker dan zijn voorganger. De band klinkt nog veel meer als een eenheid. De muziek staat volledig in dienst van de liedjes en elke compositie is een juweeltje van de mooiste soort. Neem nu bijvoorbeeld het prachtige 'When I'm On My Own', dat tekstueel gezien één van de hoogtepunten van de cd is. Het is een bijzonder persoonlijke en emotionele song over het kunnen terugvallen op iemand in tijden van eenzaamheid. Jacco zingt volledig vanuit zijn hart en voert de luisteraar mee in zijn wereld.

Een ander opvallend kenmerk van dit album is het overheerlijke gitaarspel. Niet eerder heeft de band de arrangementen hiervoor zo goed uitgekiend als op 'THX JHN'. Het is onmogelijk om de vergelijking met R.E.M. niet te maken. Zo nu en dan lijkt het wel of we Peter Buck himself aan het werk horen. Tijdens 'Out Of Reach' doet ook de samenzang sterk denken aan het werk van R.E.M. van begin jaren negentig.

Het mag duidelijk zijn dat Johan met dit album de lat voor andere artiesten heel erg hoog heeft gelegd. Het komende half jaar zal moeten blijken of er nog iemand in staat is om dit te overtreffen, maar het zal heel erg moeilijk worden om 'THX JHN' uit de top van de eindejaarslijstjes te houden. Het enige dat ons een beetje treurig stemt is dat we waarschijnlijk tot 2010 of 2011 moeten wachten, voordat de volgende nieuwe Johan cd weer bij ons in de bus valt.

(top)

NLpop.blog.nl, 22-05-2006

Twee weken terug werd ik gegrepen door het videoclipje Oceans van Johan. Of eigenlijk het nummer zelf. Het is een prachtig liedjesliedje over iemand die 7000 mijl reist om haar liefje te zien. Het begint heel klein met een akoestische gitaar en de stem van zanger Jacco de Greeuw. En het refrein klinkt heel onschuldig maar heeft ook iets dreigends in zich. Om vervolgens in de climax te horen dat alles toch nog goedkomt. Het is een meesterlijk, klein liedje.

Nu wil het feit dat Johan het patent heeft op schrijven van geniale liedjes. De vorige twee platen Johan en Pergola stonden er vol mee en ook het nieuwe album THX JHN telt elf pareltjes. Reader Takes a Stand nestelt zich razendsnel in je hersenpan door het repetitieve 'na na na na na' terwijl Out of Reach klinkt als de zonnige liedjes van R.E.M. Albumopener Coming in from the Cold is door zijn meerstemmige zang alsof je in een warm bad ligt, vertrouwd en knus. En zo kan ik elk liedje wel omschrijven met fijne gevoelens. Het schijfje kreeg van Gijsbert Kamer zelfs vijf sterren in de Volkskrant van afgelopen donderdag, iets wat zelden voorkomt.

Het is een klein wonder dat THX JHN het levenslicht heeft gezien. De band Johan bestaat al tien jaar, maar in sterk wisselende samenstelling. De maizena van Johan is Jacco de Greeuw, die er telkens in slaagt de juiste muzikanten om zich heen te verzamelen. Alleen duurt het ook telkens zo verschrikkelijk lang voordat er een nieuwe plaat van de band verschijnt; Johan stamt uit 1996, opvolger Pergola komt uit 2001. Telkens een tussenpauze van vijf jaar. Dat heeft alles te maken met depressies van Jacco. Maar die weet hij te overwinnen. En het levert verdraaid goeie liedjes op. Nu maar hopen dat de volgende plaat eerder verschijnt dan in 2011.

THX JHN is tijdelijk te beluisteren in de Luisterpaal van 3VOOR12. De videoclip voor Oceans kun je hieronder bekijken.

Herman Roggeveen

(top)

Havana, 17-05-2006

Op de cover van de nieuwe cd van Johan poseert Marta Tura, een Argentijnse fan van de band die zevenduizend kilometer reisde om het gezelschap aan het werk te zien. Niet geheel ten onrechte is deze derde cd ook aan haar opgedragen. Even de feiten op een rij. Johan is een gitaarband uit Hoorn. De vierkoppige band maakt af en toe een cd (THX JHN is de derde in tien jaar) en heeft bij liefhebbers van fijne gitaarpop een reputatie hoog te houden. Hun vorige cd Pergola werd vooral gekenmerkt door zwaarmoedigheid, zowel tekstueel als muzikaal. Dat nam overigens niet weg dat het een van de leukste platen van 2001 was. Oerlid en songschrijver Jacco de Greeuw heeft het Noord-Hollandse inmiddels verruild voor Amsterdam. De verhuizing heeft hem hoorbaar goed gedaan. Het getergde is eraf en Johan komt met elf blijmoedige gitaarpopsongs. En dat is in het begin even wennen, vooral omdat opener Coming In from The Cold niet overtuigt. Hun single Oceans maakt veel goed en daarna is de band weer ouderwets op stoom. Tonight is een sferisch nummer, dat meeslepend wordt gebracht en doet denken aan de muziek van TEM. When I'm On My Own heeft een heerlijk gitaarloopje waarbij De Greeuw aangenaam dreinerig klinkt. Op Any Other Guy klinkt de band groots, zonder protserig te worden en Staring At The Sun is even simpel als prachtig. Met She's Got A Way With Men haalt de band echt alles uit de kast en doet dat overweldigend. De combinatie van roffelende drums, felle gitaarklanken en repeterende zorgen ervoor dat dit het prijsnummer van de cd is. Deze verzameling prachtliedjes en het fraai uitgevoerde boekje - waarin leden en fans elkaar bedanken - zorgt er voor dat THX JHN een van de leukste platen is van dit moment.

Jim Jansen

(top)

Music Maker, 05-2006

Marco Bouman: Dat Excelsior Recordings de afgeopen jaren is uitgegroeid tot het Nederlandse indie gitaarlabel, is mede te danken aan Johan. Geen wonder dat het label van de daken schreeuwt dat de band weer een nieuw album maakte na vijf jaar stilte, die slechts werd doorbroken door bezettingsperikelen. Wie THX JHN beluistert is al helemaal niet verbaasd over dat enthousiasme, ondanks het feit dat het slechts het derde album is van de Hoornse band, die een album blijkbaar ziet als een vijfjarenplan (1996: Johan, 2001: Pergola), THX JHN staat gewoon weer vol mooie, intieme gitaarpop en goeie liedjes. Het album is eigenlijk verbazingwekkend vanzelfsprekend. Dit is een plaat die je van een band als Johan verwacht. Enne... heren: we willen niet opnieuw vijf jaar wachten op een opvolger.

Michiel Hoogenboezem: Het nieuws over de release van een nieuwe cd van Johan doet mij normaliter niet uit mijn stoel vliegen en naar de platenwinkel rennen. Waarom niet? Omdat ik denk dat de muziek van Johan gewoon mijn ding niet is. Vooroordeel heet zoiets, want na de eerste keer draaien van THX JHN was ik gelijk overstag. Een elftal lekkere nummers, geschreven, uitgevoerd en geproduceerd naar de beste Britse tradities. Je waant je tijdens het beluisteren van dit album soms in de oefenruimtes van The Who (She's Got A Way With Men) en The Byrds (Out Of Reach). Hoewel waren die laatsten geen Amerikanen? Maar met die respectvolle vergelijking doe je Johan ook weer tekort, omdat deze band het experiment ook bepaald niet schuwt en daarmee eigenlijk een geheel eigen weg binnen het genre is ingeslagen. De smaakvolle productie van Frans Hagenaars en de lekkere mix van collega Werner Pensaert doet deze plaat soms lekker stoffen, kraken en zweten en daarom is het logisch dat hij ook ouderwets op vinyl wordt uitgebracht. Voor de fans is THX JHN waarschijnlijk een bevestiging van de kwaliteit van deze club, voor mij was het een zeer aangename horizonverbreding.

(top)

De jonge journalist, 29-05-2006

Dank je, Johan! In sms-taal heet dit Thx Jhn (Excelsior Recordings). Laat dit nu tevens de titel van de nieuwe plaat zijn. Elf poptoppers van vaderlandse makelij. Telkens als je bijna vergeten bent dat de groep rond zanger Jacco de Greeuw bestaat zijn ze er opeens weer. Als de welbekende duveltjes uit een doosje. Kwalitatief wederom hoogstaand, maar ‘da’s logisch’, zou je als een volleerde Johan geneigd zijn te zeggen.

Liever wat langer doen over een album om met iets goeds te komen dan elke twee jaar een iets uitbrengen omdat het in muziekland nu eenmaal zo moet. Dat lijkt het devies van Johan. Luisterend naar het resultaat valt daar weinig tegenin te brengen. Fountains of Wayne’s erkende songsmeden turen om het hoekje, net zoals die van the Beatles dat doen. Voor iemand die de zon niet altijd in overdaad gevoeld heeft klinkt De Greeuw op dit album dan ook behoorlijk aangenaam zongebruind! Maar dat is schone schijn.

Vanzelfsprekend dient de luisteraar namelijk soms dieper te kijken dan slechts naar de oppervlakte. “All you did was driving me insane”, zo klinkt het in Any Other Guy. Vijf jaar sinds tweede album Pergola. Weet je nog? Die aandoenlijk Hollandse plaat met tuinkabouters? En het mooie is, Johan is sinds die tijd weinig veranderd. “Everything looks so much better on the outside,” klonk het toen in Tumble and fall. Ook nu is de melancholiek nooit ver weg. “Get on with life”. Het lijkt welhaast de optiek van deze kwakkelende lente. Een zonnetje dat door kan komen, maar verborgen gaat achter regenbuien.

Om dan weer met een volle cirkel terug te keren bij die andere Johan: “Elk nadeel heb zo zijn voordeel.” Vijf jaar wachttijd is een flinke zit, maar als er dit soort albums uit voort komen zouden meer bands eens een dergelijke broedtijd moeten overwegen. Oceans, met de uiterst fijne videoclip rond de speciaal voor de band naar Utrecht gereisde Argentijnse fan Marta Tura, is nu in alle bescheidenheid aan het uitgroeien tot een radiohit. Volkomen terecht, het moge gezegd zijn. Net zoals het volledig terecht is dat Johan dank aan zichzelf verschaft. Dit is een band om deze zomer te gaan aanschouwen!

Niels Steeghs

(top)

Möring, 26-05-2006

Toen tien jaar geleden mijn laatste grote roman uitkwam, verscheen de eerste cd van Johan. Ik heb die plaat liedje voor liedje in mijn hoofd zitten. Ik reed toen het godganse land door om lezingen te geven en in de cd-speler van de auto zaten 'Dummy' van Portishead en de eerste van Johan. Hele delen van Nederland associeer ik met die muziek.
Afgelopen nacht kocht ik online de nieuwe Johan en hoewel je het digitale muziek niet kunt zeggen, is het toch zo: hij is er sinds vannacht niet meer uit geweest.
Wat een prachtige plaat! Het lijkt wel een encyclopedie van vijftig jaar popmuziek, verwerkt met een vleugje palingpop en heel veel gevoel voor wat een goed liedje is. Het is heerlijk inventieve muziek, mooi gezongen en nog prachtig melancholiek-romantisch ook. Wie die muziek niet koopt, mist de beste Nederlandse plaat van het jaar.

mm 26052006

(top)

Wereldomroep, 29-05-2006

Niet vernieuwend, wel goed

De nieuwe Johan is er eindelijk
Door Angelique Stein
29-05-2006

Eindelijk is er weer een nieuw album uit van de groep Johan. Na vijf jaar wachten en vooral na zo'n gelauwerde plaat als de vorige (Pergola kreeg o.a. een Edison), juicht Nederland al voordat de plaat goed en wel in de winkels ligt. Recensenten vallen over elkaar heen in loftuitingen en de fans vliegen de eerste weken in grote getale naar de winkel. De cd THX JHN staat meteen al hoog in de alternatieve albumhitlijsten.

Is al dat enthousiasme nou eigenlijk wel terecht? Ja en nee is het antwoord. Nee, omdat er niets vernieuwend is aan het nieuwe Johan-album. Het is weer een verzameling popliedjes met duidelijke lijnen naar R.E.M. Maar ook The Kinks en zelfs Pink Floyd zijn terug te horen. Dat was al zo op de eerdere albums, dat is nog steeds zo.
 Maar het antwoord is ook ja, omdat schrijver Jacob de Greeuw onvoorstelbaar mooie liedjes kan componeren, harmonieus en melodieus. En omdat het album een eenheid vormt in sfeer, zonder dat het saai wordt. Voldoende afwisseling dus, en voldoende om te ontdekken, zonder dat het een bijeengeraapt zoortje stijlen is.
Luister naar 'Coming in from the cold'

Weinig rust
 Jacob de Greeuw is dus de motor achter Johan. Geen vermogende motor, want echt productief is hij niet. Maar hij maskeert het door te stellen dat er al zoveel (veel te veel, zegt-ie zelf) muziek is in deze wereld, dat je maar beter zeer selectief kunt zijn. En zo hou je de hype in stand, dat is natuurlijk een prettige bijkomstigheid.
 Feitelijk zijn alle nummers op TNX JHN de moeite van het vermelden waard. Het openingsnummer 'Coming in from the cold' stuwt zichzelf vooruit door de omgekeerde echo in het koortje. Er is een drumritme dat met horten en stoten toch een geheel vormt in 'Reader takes a stand', en een vinnig gespeeld 'She's got a way with men' geeft de juiste boosheid weer. De luisteraar krijgt weinig rust, want de gitaren zijn stevig en geven ook de iets rustigere nummers (de single 'Oceans' bijvoorbeeld) behoorlijk wat pit mee.

Goed
Het cd-boekje van TNX JHN moet ons doen geloven dat er fans over de hele wereld zijn, inclusief Marta uit Argentinië aan wie dit album is opgedragen. Ook al is het niet zo, het is wel zeer aannemelijk want Johan kan zich meten met die talloze bands uit Engeland en Amerika die naam maken met dit soort gitaarpop. Wat Johan maakt is goed en er is goed over nagedacht. Vijf jaar om precies te zijn. Het was, zeker met dit resultaat, geen jaar teveel.

(top)

Alkmaars Nieuwsblad, 31-05-2006

'Ik ben een denker, absoluut geen doener. Ik stel alles uit en heb weinig zelfdiscipline. Momenteel komt er meer regelmaat in mijn leven. Da's positief, alleen maar goed voor me. Maar nóg vaak ben ik met tien dingen tegelijk bezig', vertelde Jacco (Jacob) de Greeuw me toen ik hem in 2001 interviewde aan de Pergola in Hoorn. In de 'desolate wijk Kersenboogerd'. De Greeuw wilde weg uit Hoorn. Inmiddels woont-ie in Amsterdam en voelt hij zich stukken beter. Was conceptalbum Pergola, voorloper van het al even sterke titelloze debuut uit 1996 al een aaneenschakeling van pophoogstandjes, Thx Jhn is andermaal zo'n verzameling gitaarliedjes die zich in je hoofd nestelt. Een paar jaar terug ontving Johan een Edison in de categorie beste band van Nederland. Daar is geen verandering in gekomen. Het kwartet rond De Greeuw, die vrijwel alle songs schreef, op Staring at the sun (De Greeuw/Kooijman) en het verrukkelijke, door gitarist Maarten Kooijman gecomponeerde Tonight na - is een hecht, ingespeeld collectief. Een band die overloopt van kwaliteit. Dat hoor je aan het formidabele gitaarspel van Kooijman, de innemende zang van De Greeuw, het soepele baswerk van Diets Dijkstra en de geoliede percussie van drummer Jeroen Kleijn. Aangevuld met de afwisselend door De Greeuw en Kooijman bespeelde synthesizer leidt dat tot een album met elf gitaarpopliedjes waarop geen misser te vinden is. Johan heeft met Thx Jhn zijn derde 'best of' afgeleverd. Nú al plaat van het jaar.

Pieter Visscher

(top)

8Weekly, 02-06-2006

ABSLTE WRLDTP

VF LNGE JRN GWCHT - stop - GLKKG NIET VR NTS - stop - THX JHN - stop - ABSLTE WRLDTP - stop - GRT KLSSE - stop - 5-STRRNALBM - stop - MIJLPL - stop - ADMBNMND - stop - MGSTRL - stop - HRTLIJK BDKT JHN - stop - BRLJNT - stop - THX JHN.

De lat ligt weer een stukje hoger voor de nationale popmuziektalenten. Het is de enige gedachte die in je brein gebrand staat wanneer je de derde cd van Johan beluisterd hebt. Draai het album één keer en je bent verkocht. Draai het twintig keer achtereen en je beseft dat dergelijke composities nooit zullen vervelen. Die gigantisch meezingbare refreintjes, die heerlijk deinende coupletten, die elf juweeltjes van klassiekers die zich met gemak kunnen meten met de groten der aarde.

Referentiekader? Zeer eenvoudig: een album van Johan klinkt inmiddels onmiskenbaar als Johan. Niets meer, niets minder. THX JHN is een aaneenrijging van enkel hits. Ik hoop dat ze stuk voor stuk wereldwijd opgepakt worden. Zou zeer terecht zijn, vind ik. En dat vinden in ieder geval ook Marta uit Argentinië, Marius uit Antwerpen, Anneloes uit Utrecht, Caro uit Hamburg, Neil uit Londen, Lineke uit Amsterdam, Niklas uit Duisburg en Ollie uit Groningen.
 Iets meer over het album? Het is als een warm bad, het is als een goede vriend, het is een kunstwerk van een grote meester, vertolkt door een hecht team.

THX JHN = als een warm bad
Als een motivator. Als een gevoelige inspirator. Als je naar deze band luistert, kun je niet anders dan bovenmatig geboeid zijn door de verhalen die de thema’s eenzaamheid, liefde maar bovenal hoop dragen.
So if you’re lonely, then I will swim the ocean, pull me under water, find me crawling on the ocean fall. If you need me, then I will cross the ocean, walk upon the water, tides will bring me to the ocean shore, if you want me, why don’t you give a sign...

THX JHN = als een goede vriend
Een vriend met wie je alles kunt delen. Die er voor je is als je het moeilijk hebt. Bij wie je je hart kunt luchten. Die in gesprekken steeds exact aanvult hoe jij je voelt en die weet waar jij mee bezig bent. Een nieuwe vriend die je volkomen begrijpt. Vanaf het begin van de vriendschap voelde het al goed.
And I feel, tonight is gonna be, like I thought it would be...

THX JHN = als een kunstwerk van een grote meester
Hoe langer je ernaar kijkt, hoe mooier het wordt. Hoe meer je je er in verdiept, hoe meer je ziet, weet, proeft wat de kunstenaar te zeggen heeft, waarom het kunstwerk gemaakt is.
I could be what I wanna be, every now and then I think I found a way. To get it right, get it off my mind.

THX JHN = als een hecht team
Johan volgt niet langer één leider (Jacco de Greeuw), het is een democratische eenheid geworden: de band van Maarten Kooijman, Diets Dijkstra, Jeroen Kleijn én Jacco de Greeuw. Een collectief waarin de een de ander aanvult. Als de één iets te zeggen heeft, houdt de ander wijselijk z’n mond. Er wordt niet constant hinderlijk geïnterrumpeerd, er wordt enkel perfect muzikaal nagedacht. De samenhang, dat is het enige dat telt. Bedankt Johan, voor dit schitterende resultaat. En tot over vijf jaar. Maar liever eerder, want hiervan krijg je nooit genoeg.

Dennis Dekker

(top)

Vrouw.nl, 07-06-2006

Met zijn drieën in de auto onderweg naar het noorden van Nederland. Ergens halverwege stop ik ongemerkt de cd TNX JHN van Johan in de cd-speler. Niet veel later komt er een blije stem van de achterbank; wat is dat voor muziek? Johan maakt indruk!